Η Isabelle στον κηπο

Η Isabelle καθοταν στην μεση του κηπου

τον ειχε φτιαξει με τα χερια της

με ιδρωτα δακρυα χαμογελα

χρονια τωρα κλαδευει σιγα σιγα τα κλαδακια

γιομιζει νερο τα νευρα των λουλουδιων

βοηθα μια φωτοσυνθεση

κοιτουσε να δει τι εχει κανει

δεν ξερει στ αληθεια αν της αρεσει

υστερα σκεπτοταν τα βραδυα της

οταν νυχτωνε στο κηπο

ποσο ευκολα μπορουσε να τα χαρισει

σε καποια αρσενικη ιδεα

μεχρι τον ηλιο

χωρις τυψεις

χωρις ντροπη

σαν παιδι να σκεπτεται πως μπορει να παιξει

με κεινο το παιχνιδι κι αφου ειναι διασκεδαστικο

τι πειραζει?

καποιοι που προλαβαιναν λιγο το φως

μπορουσαν να την δουν

σε παιδικη ηλικια να τρεχει στον κηπο ξυπολητη

"Τι κανουμε Isabelle?"

tennis

Εχω δυο καλυτερους φιλους

απο μικρη

ο ενας στεκεται παντα δεξια

ο αλλος αριστερα

η Jane Austen

τους κατονομασε πολλες φορες

εγω παντοτε στη μεση

οταν μαλωνουν

ειναι πιο ευκολα τα πραγματα

το χειροτερο ειναι οταν γινονται παιδια

και παιζουν

και τους αρεσει τοσο πολυ το tennis

Ο Julien ο γατος και το καναρινι

Ο Julien ηταν ανεκαθεν μη συγκαταβατικος

συνηθως αυτο συνεβαινε ομως

στα εσωτερικα του ποταμια

τις περισσοτερες φορες εστεκε γαληνιος

η με ματια καρφωμενα στην ψυχη

ετσι τον εβλεπες

εκτος αν επιανες καποια περιεργη συζητηση μαζι του

κι αρχιζε το ξετυλιγμα

και καμια οργη στα ενδιαμεσα

Ο Julien θελει να γινει ο γατος του σκυλος

και το καναρινι γατος

moving a rock

Σ οτι ειδα

αλλαξαν θεση τα βραχια

καθομασταν εκει οικογενεια

τα νερα κατω ηταν βρωμικα

ο πατερας

αφοβος ως παντοτε

εκανε μια βουτια

εδειχνε σωος

ειναι κιολας νομιζω

μια μερα που λιγο τον σκεφτομουν αλλιως

τον πηρα τηλεφωνο

ειμαι σιγουρη πως εκλαψε μετα

δεν ξερω στ αληθεια πως μετακινηθηκαν ολες αυτες οι πετρες

και αλλαξαν

απο τοτε

ειχα τοση επιθυμια να του πω

δυο λεξεις

σαν μεσα απο ενα μικρο

σταξιμο λεπτου

να τον ειδα

οπως παντα

την ελαφρυνα την στιγμη

και για μενα

και για κεινον

dancing..

Ανδρες και γυναικες περιφερονται

με περιδεραια

και λαχταριστες πανοπλιες

σε μια πολη

που λιγα πλεον θυμιζει απ τον εαυτο της

μειωνονται τα χρωματα στα κορμια μας

και τιποτα δεν μπερδευουμε να φτιαξουμε κατι

το κοκκινο με το κοκκινο

κανει κοκκινο

δεν λαχανιασα

δεν κουραστηκα

προσπαθω να καθομαι στη γωνια

εξοπλισμενη κι εγω

δεν ανεμιζουν πια τα μαλλια μας

λες και μπλεχτηκαν ολα μαζι

κι απ το τοσο βαρος

ποιος αερας να τα σηκωσει

αμφισβητω πλεον καθε συναισθηματικη νοημοσυνη

την πνευματικη σχεδον απο παντοτε..

σκεφτομαι πολλους δρομους

τα ζαρια

το ιπταμενο χαλι

τον δρομο της Αρετης

τα βηματα ειναι προς το παρον χορος..

ε καποια στιγμη θα κουραστω..

the coin

εσυ καθοσουν οπως παντα

στον παλιο σου καναπε

διαβαζες καποια απ τα μεσα σου

εγω εφτιαχνα τα καινουρια μας παραθυρα

δεν ηθελα να τα στολισω

δεν μ αρεσει κιολας

φορτωθηκα μια κουζινα

που δεν γνωριζα

ευτυχως μεσα στο στροβιλισμα

καταλαβα πως δεν ειναι για μενα αυτα

αλλα μετα αναρωτηθηκα και παλι

κι εφτιαξα εκεινα τα κινεζικα κουλουρακια

μιας και το νομισμα βαριεμαι να το ωθησω

δεν εχει και σημασια..

μετα μιλησαμε με τους παλιους

μου ειπανε

"δεν υπαρχει κανενα προβλημα"

νομιζω πως τους πιστευω..

the ticket

Φορεσα το ροζ μου φορεμα μισο

θυμαμαι πως μου ειπες πως ειναι ωραιο..

σε καποια ψηλη καστανη γυναικα

σου ζητησα να με βοηθησεις για το υπολοιπο μισο

επρεπε να βαλουμε διπλα κουμπια σε μονες κουμποτρυπες

τα καταφεραμε

ειχα καλεσει πολυ κοσμο σπιτι

αναμεσα τους

μια γυναικα μ ενα μωρο

μοιαζαν πολυ

τα ιδια μικρα μαυρα ματια

περιεργα μικρη μυτη

μεγαλο προσωπο

στα δαχτυλα του παιδιου

ξεφυτρωναν κι αλλα πιο μικρα

υστερα ο Julien μου δωσε ενα βιβλιο

μαυρο με πολυ πολυ μικρα γραμματα

απ εξω εγραφε RED

το ανοιξα για λιγο το ξεφυλλισα

μια φιγουρα εμφανιστηκε μετα στο ταβανι μου

νομιζα στην αρχη πως ειναι γυναικα

καθως κοιτουσα καλυτερα καταλαβα πως ηταν ανδρας

ο Julien με προειδοποιησε

πως κατι δεν παει καλα μ αυτον

αφου φαγαμε

ειχα ετοιμασει πολλα

βγηκα να περπατησω

τον πετυχα να μπαινει κλεφτα σ ενα τυπου γραφειο

με καποιον αλλο ανδρα

αναρωτηθηκα για λιγο

αλλα συνεχισα την βολτα μου

σκεφτομουν ολη αυτη την ιστορια με το φορεμα

και μου αρεσε

πηγα να βγαλω εισητηριο για λεωφορειο

σ ενα περιεργο μηχανημα

στην ουρα η πισω μου μου ζητησε να της παραχωρησω την θεση

"Μονο ενα θελω να βγαλω"

"Κι εγω το ιδιο..μονο ενα"..

no thought crossing

i generate thoughts

from a dream sequence

all melted together

peoples thoughts

my thoughts

ringing and ringing the bell

who s there?

there s a party

all drunk

motivated

i cannot except my gear

or my taste

i m here in that crazy party

sometimes its an embrace

and a smiling face

but there are times

drying on the hills

of a toilet

πολλες φορες

ξυπνησα το πρωι

μονο με μενα

κι ηταν ολα γνωστα

πολλες φορες

μολις περνω τουτο το σανιδι

που το χω εξοπλισει για τα εξω

ετσι μου λενε ετσι κανω

δακρυσαν τα ματια μου χωρις σκεψη

Για τις παλιές πόρτες

Το μεγαλύτερο κόστος για μένα

εν καιρώ κρίσης ως λένε

είναι να σαι πλούσιος

και να μην μπορείς να ξοδέψεις

να παίζεις τα νομίσματα στην τσέπη

να κάνεις τον ήχο κάλεσμα

οχι για κάποιον φτωχό την καρδία

για κείνους που πετάνε τα νομίσματα στον αέρα για κάποια απόφαση

με επίγνωση των πιθανοτήτων

για κείνους που είναι παλιά η πόρτα τους κλειστή

κι οταν φυσάει κουνιέται..

σαν τον ηλιο

Θα βρεξω το προσωπο μου

στη βροχη καποιου τρενου

εσυ βεβαια δεν θα χεις ιδεα γι αυτο

θα χεις χωμμενη την μυτη σου στο καπελο σου

δεν θα μυρισεις την βροχη

καθε ταξιδιωτης ξερει παντα

κι ας ειναι το μονο γυμνο που δεν ειδες το βλεμμα του

οταν θα γκριζαρουν οι ταπετσαριες

απ τα τοσα που καιμε

θα φωτιστουμε αυτοφωτοι

σαν τον ηλιο