1 2 3 4

Τεσσερα, τρια, δυο, ενα,
στο μηδεν βγαινεις..

εισαι μικρη και παιζεις σχοινακι

Τρια, δυο, ενα,
στο μηδεν βγαινεις..

βλεπεις τους μολωπες
και ταξιδευεις στο μπλε τους
μαθαινεις να φτιαχεις το κιτρινο

Δυο, ενα,
στο μηδεν βγαινεις..

ιλιγγος

τα χαρτια δεν στεκονται καλα στα χερια

πεφτουν

ειναι πολλα,
δεν τα πιανεις καλα

Ενα,
στο μηδεν βγαινεις..

Μηδεν, ενα, δυο, τρια, τεσσερα

Ρελοουντετ

Σε ειδα
το κεφαλι κοιτουσε κατω

δεν εψαχνε τιποτε
μητε και ταπεινο ηταν
δεν θα μπορουσε να ναι το δικο σου κεφαλι

Αναρωτιοταν
αναμεσα στα μαυρα χωρισματα των πεζοδρομιων

ποση βρωμια μπορει να χωρεσει

χαμογελασες

εψαξες την τσεπη σου
μ αυτα τα ομορφα χερια

που χαρτογραφουν
τα παντα απο σενα

εβγαλες το οπλο σου

δεν με ειχες δει ποτε απεναντι
τ ορκιζομαι

αλλα ειχες εκεινη την λαχταρα

σηκωσες το χερι
συνναμα και το οπλο

και κορυφωσες

ακουσα την αναπνοη σου

δεν ημουν απεναντι

διπλα σου ημουν..

σε καθε βημα..

Πηγα στη  θαλασσα παλι
ηταν βαθια
και καθαρη

μα καποιος εχτισε
τοιχους
φραγματα
δεν ηταν οπως την θυμομουν

μπορουσα να δω πιο περα
μα τουτα τα τουβλα με χωριζαν
απ ολη εκεινη την απεραντοσυνη

απο μια τρικυμια

Στην ακτη
δεινοσαυροι
ετρωγαν σαρκες

ο πρωτος που εφαγαν πηγε να κλεψει
πριν απο μενα

και τον ρουφιανεψα

ηταν το πρωτο θυμα
στο παγωτατζιδικο

φραουλα φιστυκι
σε χωνακι

η Isabelle
γυμνη στην αμμο αναζητουσε το χρωμα της
δεν μπορουσε να αποφασησει

ειναι απο ηλιο
η απο χιονι?

ειμαι σχεδον βεβαιη πως σ αυτο το σημειο
η βαρυτητα αυξηθηκε

απο τοτε τα ποδια μου
πονανε περισσοτερο
σε καθε βημα..

Πουλαω..

.. τρελλα..

θελει κανεις ?

καθως σκεφτομαι τον Julien

Με τον Julien
καθησαμε μια μερα στο τραπεζι
ξαφνηκα

δεν ειχαμε κανονισει τιποτα
εβαλα το νερο
κι εβαλε το αλατι

κι απο τοτε
μεθαμε μαζι

δεκα χρονια τωρα
διαλεξαμε οπλα και ασπιδες
μοναχοι

και τα χαμε ολα μεταξυ μας κρυφα
οχι απο φοβο

απ την ροη

δεκα χρονια μετα

στεκομαστε γυμνοι
εδωπερα
ριχνουμε κατω
κι οι δυο
δυο ασπιδες
και δυο οπλα
στο χωμα

και τα κοιταμε..

τι μπορουμε να κανουμε μ αυτα?

λες να τα φυτεψουμε?

το κοριτσι στις κυλιομενες..

Το ταξιδι ηταν υπογειο
κι εγω προχωρουσα με δυσκολια

πιο αχαρη και πιο διστακτικη απο ποτε

δεν ξερω πως ηταν τα ματια μου
μονο την μυρωδια μου θυμαμαι

πλαι στις ραγες εχω περπατησει πολλακις
τωρα ο βαθμος δυσκολιας
ηταν διαφορετικος

κατεβαινω
ανεβαινω

αγγαλιαζομαι

ανεβαινω στη γεφυρα
βλεπω τ απεναντι

μα δεν βλεπω το δρομο

συναντω τον εαυτο μου σε πλατειες και ταρατσες
με χαμηλα τα φωτα

η Isabelle κρυφτηκε κατω απ της κυλιομενες του μετρο
προσπαθουσε να με πεισει
πως καπου εκει κρυβεται μια τεραστια αληθεια..

την πηραν οι σκαλες..
φοβηθηκα γι αυτην
μα φανηκε χαρουμενη

οταν ημουν σιγουρη πως θα πεσει
εκεινη γελουσε

την αφησα στο μυαλο μου χαμογελαστη
και πηγα στην ταρατσα

ειναι ολα τοσο ασχημα
μ εκεινη την μοναδικη τους ομορφια..

let the ping pong..ping pong

Δεν θα μακρυγορησω

ο Λυσσανδρος

ηρθε στην ωρα  του

ως τα παντα οφειλουν

καθηστερησε πεντε λεπτα ανωφελα

το πινγκ πονγκ

ηταν γι αυτον παλιο παιχνιδι

θαρρω πως τον εβλεπα ωρες ωρες

πρωταθλητη

ο σοσιαλισμος

και ο καπιταλισμος

παιζουν πορτες

ενας ανοιγει αλλος

κλεινει..

ο Λυσσανδρος φευγει

και μενω με τον Julien εναν μπατσο

και μια δικηγορο..

αν πεθανω

κι ειναι το υστερο βαρετο

κι ειμαι μονη

καμμια διαφορα δεν θα χει απ την τελευταια ανεμελια

καιει το δακρυ στο μαγουλο

πιο πολυ οταν πιστευεις

οταν βλεπεις

παντα ποναει πιο πολυ

let the ping pong

ping pong..

"Τις Πταιει ?"

Εγω ημουν ακομη παιδι

μα μ εμαθες

να μετρω αλλιως τα πραγματα

ως  αρμοζει

εναρμονιζομαι τωρα

μην εχεις τυψεις διολου

κι οχι μονο

το κανω με τον καλυτερα χειροτερα τροπο

ειναι που θελω να φτασω την θεωση

και να μυριζω μυρο

εχω πλεον τον τροπο

να σκοτωνω τα χελιδονια με τα ματια

εχω το δηλητηριο της ματαιοτητος

ετοιμο στο ντουλαπι

εχω κι αλλα

φθηνοτερα..

οχι στο κοστος

μα στην πωληση

αλλα σταματησα να πουλαω πια

δηλωνω

χρεοκοπια..

Μαζι..

Οσο ευκολα τοσο δυσκολα

κανει ο ενας τον αλλο να μοιαζει νεκρος

θυμαμαι στιγμες

να μαι λευκη στο πατωμα

της κουζινας μας

πριν βεβαια

εγραφες ποιηματα για μενα

ζωγραφιζες το σπιτι μας

τα δεντρα μας

κι επειτα

μαζι φτιαξαμε αυτο που ειμαστε

εγω στεγνη εδω

περιμενω την βροχη

περιμενω
πια βαρεθηκα

σχεδον ολα τα κανα

οτι ποτε δεν περιμενες απο μενα..

εισαι μερος μιας δημιουργιας

αθελα σου

γεννησαμε μαζι

την πιο ανυποταχτη υλη

την πιο διψασμενη παρθενα

το σκουροτερο λευκο απ ολα..

Δεξιοχειρας

Ημασταν παλι στο εστιατοριο

παρηγγειλα ψαρι

μαλλον καποιο λαθος θα εγινε

ειχα στο πιατο μου ενα παραξενο μαλακιο

δεν το χα ξαναδει ποτε

πηρα το πηρουνι μου αναποδα

στο δεξι οπως παντα

το μαχαιρι αριστερα

κι ας ειμαι δεξιοχειρας

εκοψα ενα κομματι

το φερα στο στομα

μα δεν θυμαμαι να χε γευση

αφησα τα μαχαιροπηρουνα στη σωστη θεση

ζητησα να μας γεμησουν τα ποτηρια

ο σερβιτορος με κοιταξε στα ματια

κι αρχησε να φωναζει..

"Απαγορευεται να στε εδω Δεσποινης! Απαγορευεται!"

εφυγα ντροπιασμενη γελωντας αμηχανα

ηθελα τοσο πολυ να παω σπιτι με τα ποδια

ξεκινησα για τον δρομο

η πολη ηταν τοσο ασφαλης

τοσο αδεια

που αρχισα να φοβαμαι που δεν φοβαμαι

αρχησε να βρεχει

κι ενιωσα γιοματη

οταν οι σταγονες

ηταν πλεον στα πανω μου βλεφαρα

η ιστορια τελειωνει με το φως

να διαθλαται στις σταγονες

να μην βλεπω πια

να περιμενω κεινα τα χειλη

που θα φιλησουν τα ματια μου

θα γευτουν την βροχη στα βλεφαρα μου

θα την καταπιουν

και δεν θα μου πουν ποτε

"Συγγνωμη, δεν ηξερα τι να σου δωσω.."