on the bus..

Οχι δεν υπολειπομαι στο θεμα των συναισθηματων



απλα ξερω πια

πως η κοπελα που γελα μονη της στο λεωφορειο

δεν ειναι απατραιττητα ερωτευμενη..



η ελλειψη συναντησης και συνχρονισμου

η της μη αποδοχης μιας καποιας ιστοριας και δεδομενων

δεν με καθιστουν αναισθητη..



μπορω ακομη να φοβαμαι

μπορω ακομη να κανω ποδητατο



ειπαμε αυτο δεν ξεχνιεται..

Mona Lisa

This damned world

could never give a hug to creation



always a battle



none to wear your wings as a gift

they have to buy or gain..



maybe an insane one..



the matter of insanity

thousand faces..



choose one to smile or cry next to yours (insanity) ..



pretend he is your Mona Lisa..

he smiles or he smiles not?

"The beast in the jungle" Henry James 1903

“Of the way you did feel?

Well, it was very simple

You said you had had from your earliest time, as the deepest thing within you,

the sense of being kept for something rare and strange,

possibly prodigious and terrible,

that was sooner or later to happen to you,

that you had in your bones the foreboding and the conviction of,

and that would perhaps overwhelm you.



”“Do you call that very simple?” John Marcher asked.

She thought a moment.

“It was perhaps because I seemed, as you spoke, to understand it.

”“You do understand it?” he eagerly asked.

Again she kept her kind eyes on him.

“You still have the belief?

”“Oh!” he exclaimed helplessly.

There was too much to say.

“Whatever it’s to be,” she clearly made out, “it hasn’t yet come.”

αδρεναλινη..

Περασε κιολας ενας χρονος

απο τοτε που δεν μ αντεχαν τα ποδια μου



ποσο αργα και ποσο γρηγορα

και ποση αδρεναλινη



ποσα προσωπα που υπηρξα



και τωρα καπως αλλη

εχω την αισθηση πως τοσο καιρο ποτε δεν με βρηκα



μονο τωρα δα σ αυτον τον χρονο που περασε με τον Δια στο κεφαλι μου

μεσα απ τα δρωμενα,

θυμηθηκα ποια ειμαι



με γνωρισα συστηθηκαμε

μιλησαμε μαλωσαμε κλαψαμε για ωρες, μισηθηκαμε, αγαπηθηκαμε ..

πανω απ ολα γνωριστηκαμε..



τι κριμα τοσα χρονια

να πρεπει ετσι να το αναρτησεις για να σε βρεις



θα μπορουσαν ισως να ναι θαυμασια

μ εκλεκτικοτητα και ανδρεναλινη συναμμα



θα μπορουσε..



μα ειναι ανωφελο το ταξιδι εις ατοπον που κανω..



το σημειο ειναι τωρα..



στο τωρα διψασμενη

για λιγη αδρεναλινη..

a cup of tea..

i wish for a mafia childhood event..



when you rub my birthday cake on my face

and i like it..



when you laugh at my balloons..



but we can always have a cup of tea..

the black and white rabbit..

i was a French woman walking on the street

elegant..

for my grandma today

she brought me some food she cooked

as she always do



but i had that dream of those two bunnies

a white and a black one



the black one died young

the white one became a man



disturbing for me

but i was always a generous one

even in my dream..



never care none of the bunnies..

i met that big man

too tall



i was on the bus

my i pod was reproducing the Tool band



i had only at that time just noticed his hand grabbing a column on the bus

i was studying it..



and it might have been an energy matter

he started a dialogue to me



for the love for the objects

i thought he meant my i pod



i didnt stuck there..



and then he started analyzing his thoughts..

i agreed in some of those..



but i had to catch the next stop..

καθαρξις..

εξαιρετικο το σχεδιο και τελεια η υφανση

μοιαζει σαν ολα αυτα που δεν θελω ποτε να γινω..



κι ομως ισως να γινηκα στις φορες..

και σιγουρα οφειλω πνευμα κατανοησης



αλλα δεν νομιζω πως δυναμαι πια



νομιζω πως αρκει και που το σκεφτηκα

θα υπαρξει μια καποια καθαρξις..

afraid..

waiting for that killing smile

to kill me an immortal to be



a shinny knife into my heart



were i can swim into our blood

red roses blooming..



waiting for the kill..



but i have this little fear..



i ll leave before the knife throwing scene..

afraid..

i m a ninja..

και καποιος μου λεει ν αφησω τα υδατινα

ν αφησω το διαλεγμενο κυμμα



για το χερι που θα υποσχεθει να με χαιδευει



κανενας σαν την θαλασσα..



τιποτε να μην ζητα..



κι οσο για την διψα που φερνει τ αλμυρο νερο..



μ εχουν εκπαιδευσει οι ninja..

she s a Modigliani..

καπου σε μια πορτα μπροστα στεκεσαι κι εσυ



εχεις βαλει τα "καλα" σου



χτυπας το κουδουνι

κι ειναι ομορφη..

τοσο ομορφη..



μοιαζει με πινακα του Μodigliani στην φαντασιωση σου

μ εκεινη την οβαλ θλιψη..



χαιρεται πολυ που θα πιασεις για λιγο το πινελο

ποιος ξερει τι θα κανεις στο πορτραιτο της..



κι εγω εκει σε μια πορτα

να την ανοιγω να την κλεινω

να φοβουμαι πολυ το μεσα..



σαν το παιδι με το σκοταδι

καρδιοχτυπημα του φοβου..

θα ρθουν και για μενα οι καιροι



να μπω αφοβα στολισμενη να συστηθω..