Ημερα 212

Συναντιομαστε
με το φευγαλαιο αγγιγμα του περαστικου
οταν το πελμα μου πατα τα βρωμικα πλακακια των δρομων

εκεινα
που κοιτουσε παντα
ο ανδρας που αγαπησα

με το κεφαλι ψηλα
και το χερι με τ οπλο στην τσεπη
εκεινος που παντα σου μιλουσα

Εχω αφησει στο τραπεζι
τα κλειδια του σπιτιου σου
να τα βλεπω

και δεν μου προκαλει πια
καμια εμμονη

Περασαν 212 ημερες

για φαντασου..

Some Velvet Morning

Distance

Η Sandra μου ζηταει να πω κατι
για τα παιδικα της παπουτσια
που ακροβατουν στον φραχτη

κι εκεινη εκει μεσα τους
με τα κορδονια σφιχτα
απ τα χερια του πατερα της
για να τα καταφερνει στην ακροβασια

και μ εκεινη την αισθηση στο στομαχι.


Ο 011 περιμενει να γραψω κατι
φοβαται μην χασω τον εαυτο μου μαλλον


Ισως τελικα μερικα πραγματα
να ειναι πιο γοητευτικα απο μακρυα

εχω καμμια φορα αυτην την ανασφαλη
αισθηση
πως ο 011

με κοιτουσε καιρο απο μακρυα

κι ισως απογοητευτει..

http://en.wikipedia.org/wiki/Distance

011

Τεντωσε την πλατη του
αργα πριν πονεσει

αφησε το ραδιοφωνο ανοιχτο

και ψιθυρισε

"μηδεν, ενα, ενα"

πηρε δυο βατραχους και τους στηριξε στα κηροπηγια

τους μετρησε
ηταν ισοι

το πρωι ξυπνησε κι εβαλε το κασκολ του
ειχε κρυο
κι ηταν ηδη συναχωμενος

περασε την διαβαση νομιζω
χωρις να βλεπει για πρωτη φορα..

η γωνια ειναι αμβλεια

Το τραπεζι στεκει
στο υψος της κουζινας

για οτι περνα απ το στομαχι
ο ερωτας
η μπριζολα

κι εκεινες οι σκεψεις
μιας απουσιας
της παρουσιας

ενα ξεχασμενο t shirt
στον καναπε

ενα ξεχασμενο κοριτσι
στα λιβαδια

να μαζευει
τις ανδρικες Τρoικες

μ εκεινο το λευκο της φορεμα
σιγουρα σκουριασμενο στην μελετη

δεν θα σου πω
"δεν ειμαι απο κεινες"

απο κεινες ειμαι

απο δαυτες..

κι ειμαι περηφανη

οταν οι αλλοι θα μασανε τα κουταλια τους
εγω θα τα γυαλιζω
και θα καθρεφτιζομαι

και θα σε βλεπω..

καπου εκει
στον δεξι μου ωμο

σε μια γωνια
αμβλεια

Ημερα 68

Το ταβανι πατωμα
και το πατωμα ταβανι

εξηνταοχτω ημερες

μου φανηκαν πιο πολλες

ημασταν μονοι καποτε
οι δυο μας

με κερναγες ξηρο καπνο
και μια περιεργη αγαπη

το πρωι
δεν μ αγγαλιαζες

ησουν εκει μες το κεφαλι
μεσα στα χερια μου

οταν κοιμομουν
τη νυχτα
εστεκες στο χειλος του φωτιστικου
της κρεββατοκαμαρας

κρεμασμενος με το ενα σου χερι

ειχες πιστη

για καθε επομενη νυχτα
πως θα σαι εκει

μα εγω ειχα περισσοτερη

κι ετσι ενα πρωι
στα κρυφα
μολις ξυπνησα

ξηλωσα το φωτιστικο
και δεν ειχες να πιαστεις πουθενα

Οτι εμεινε πισω

Ναιντις,

μου αφησε πισω
την πρωτη μου φορα
και περισσοτερη διαθεση για μανικιουρ

μου ειχε γινει επιπληξη,
σ εκεινη την ρομαντικη μας στιγμη
που μου χαιδευε το χερι στο παγκακι
κι ειχα παρανυχιδα

παρα το μηδεν

μηδεν

μανιοκαταθληπτικος
μηχανοβιος
με τασης φυγης στα βουνα
κι ακολαστη μυθομανια

μ εμαθε πως να κανω
οτι πιστευω τα ψεμματα

Σταση

Αφηνω το τρενο
και κατεβαινω

θα μεινω πολυ

οτι εμεινε

ενα ζευγαρι ακριβα σκουλαρικια

ενα γραμμα που τελειωνει
"εισαι πολυ ωραια, μου λειπεις
ανυπομονω να μαγειρεψουμε μαζι και να κοιμηθουμε γυμνοι στο κρεββατι"

δυο ζευγαρια ακριβα σκουλαρικια
περισσοτερη υπομονη
και οργανωση

Το τρενο φευγει
μαζι κι εγω

σταση

μια μεγαλη μπλε τσαντα
μια ζωγραφια του σπιτιου μας
ενα Χ στο τετραγωνο
η αναμνηση ενος lonely cowboy
κι ενα ζευγαρι φτερα απο plexiglass

και κατι ραμματα στην καρδια αλλα τα γιανε ο χρονος


μετα φανηκε
να χα κανει καποια περιεργη συμφωνια με τον Διαβολο

η με τον παραπανω

ακολουθησαν ποικιλομορφως

underground συγκροτηματα
γοπες
μια μικρη επιδιωρθωση στον καναπε
ενας αριθμος κινητου
κατα φαντασιαν ερωτευμενοι
κατα φαντασιαν καβαλαρηδες


οπως και να χει
οτι εμεινε πισω
θα ναι δικο μου για παντα

Δαφνη ΙΙ

Ηταν πολυ ομορφη χτες η Δαφνη

με τα βουρκωμενα της ματια
να γεννουν μεχρι τους ωμους της

μεχρι την ακρη των μαυρων μαλλιων της

κι ηταν ακομη πιο ομορφη
την στιγμη που κρεμασε στο στομα της
ενα
" Εγω δεν θα τα παρατησω ποτε.."

κι ενα " Σ αγαπω" αργοτερα

ταξι 0109

Ο ταξιτζης ηταν συνηθισμενος
νεαρος

απ αυτους
που κλεινουν το ματι σ ολη την κουρσα

λιγο μουσακι αφημενο για την καταθλιψη
και την γοητεια της

σ ολο τον δρομο

αναζητουσα τον διαχωρισμο της αρρωστιας του
αναμεσα στον βηχα του
και τον ταξιραδιοπομπο

το πιο μαγικο σ ολη τη νυχτα
ηταν εκεινος ο χορος
των ξεχασμενων αποδειξεων

που ανεμιζαν ομορφα
στ ανοιχτο παραθυρο

κι ο ηχος του χαρτιου στον αερα..

Μεταμεσονυκτια παιχνιδια

Τα παιχνιδια μ αρεσουν
πολυ

παιζω πολλες φορες μονη μου
οπως παιδι

θυμαμαι ενα βραδυ
επαιξα κορωνα γραμματα
για ενα ανδρα

δεν ειναι η πρωτη φορα

μ αρεσει αυτο το παιχνιδι
πηρα λοιπον το κερμα

και τζογαρισα

γραμματα:
θα μαθεις γραμματα

κορωνα:
στο κεφαλι σου

σβουριξε και βρηκε μισολιποθυμο σ ενα καλωδιο

Γραμματα!

χαμογελασα
λες και ανακουφισμενη

εσκυψα να το πιασω
και σκονταψα στο καλωδιο

μου φυγε απ τα χερια..

Κορωνα..