It s A Party (April 11, 2011)

April 11, 2011

 it s a party (reconstruction 2) 

 

 

Είμαι στο πάρτυ,

 

όλοι είναι ντυμένοι ασπρόμαυροι.


Δεν είχα ιδιαίτερη διάθεση για εκείνο το πάρτυ,

αλλά τελικά πηγα.


Επισκεπτόμουν το μπάρ συχνά,

πάντα με το άνγχος της τελευταίας σταγόνας στο ποτηρι.


Συζητησα με τους παρευρισκομενους.

Λατρεύω τους ανθρώπους στα παρτυ,
 

ολοι μεθυσμενοι,

να λένε ιστορίες απ την ζωη τους.


Οι γυναίκες να ψαχνουν μια μικρη απόδραση,

ενα κοινο συναισθημα σε αλλα ματια.

Κάποιος που τις καταλαβαίνει,

κάποιος με μια παρόμοια ιστορια,

κάποιος σαν κι εκεινες.


Οι άνδρες προσπαθούν να ναι καλοι κι ευγενικοί,

πάντοτε λεγοντας ψέμματα.

 

Εκείνοι που δεν ειναι καλοί σ αυτο

δεν μιλουν πολυ.

 

 

 Η οικοδέσποινα

μια τρελλη ηλικιωμένη γυναίκα

περίπου στα 64.

Δεν πίνει ποτε σταγόνα αλκοολ,

μόνο γάλα στην αγαπημενη της κούπα.


Στο τέλος της βραδυας,

μου προσφερε την κούπα της να πιω.


Δεν ειχαν μείνει άλλα ποτηρια.


Αδειασα μέσα τις τελευταιες σταγονες απ το ποτηρι μου.

Με κοιταξε

και μου χαρισε το φωτεινό της χαμόγελο.


"Να προσέχεις και να μην ξεχνάς να κλειδώνεις αυτη την πόρτα 

οταν χρειάζεται"


"Και μην κρύβεις τα κλειδια, τα κρύβεις ενώ ξερεις πάντα που ειναι,

ειναι ανόητο.."

Ταξί 0615

Αυτή την πόλη
δέν ξέρω αν την απεχθάνομαι
ή την αγαπώ

Νομίζω και τα δύο

Ξέρω σίγουρα πως απόψε
καθώς την διασχίζω με το ταξί
με βλέπω κάπου εκεί

ένα φιλί
μια συνάντηση με φίλους
μια έξοδος ξέφρενη στην μεταεφηβεία

ένα μέρος που τραγουδούσαμε με τη Αννα

μία είσοδος πολυκατοικίας που με τον Julien
μεθύσαμε και φωνάζαμε τόσο δυνατά

το ιατρείο που έκανα μία μικρή επέμβαση

τα μουσεία που με πήγαινε ο πατέρας

τ άσπρα πλακάκια της γκαρσονιέρας
που γράφονταν μ ευκολία

ένα σπίτι στου Ζωγράφου έφαγα πρώτη φορα καρπούζι

Κι έχει μια γεύση αυτή η Αθήνα
λίγο μεταλλική
και λίγο ανθισμένη

λίγο χαμογελαστά αγριεμένη

Ωδή στην Άνοιξη

Η εποχή της κατσαρίδας έρχεται πάλι
μόνο που εγώ δέν είμαι πιά η ίδια

μυρίζει πάλι ο Μάης
μα οι σκέψεις των γειτόνων δέν μυρίζουν πια εδώ

ίσως γιατί δέν είμαι εκεί που ήμουν

είμαι εδώ

κι είσαι κι εσύ εδω.

Αφήσαμε τις βόλτες στα πεζοδρόμια
κι εσύ σταμάτησες νομίζω να φοβάσαι
μήπως και πατήσεις την διαχωριστική γραμμή στα πλακάκια

Πέρασα απέναντι κι έβγαλες το χέρι σου απ την τσέπη
άφησες το όπλο μέσα
κι έπιασες το δικό μου χέρι

Κι είμαστε ίσως πιά
δύο ολοκληρωμένοι κύκλοι
που θα ενώσουμε τις πλάτες μας να φτιάξουμε το άπειρο

Ανάσταση του πεθαμένου μέηλ αντρές

Περνάει καιρός που δέν έχεις τίποτα να γράψεις
κι ύστερα σκέφτεσαι ένα βράδυ,
πως περνάει ο καιρός.

Υστερα αναζητάς ανόητες λεπτομέρειες
να βρείς πώς πέρασε αυτός ο καιρος;

Ανοίγεις το παλιό πεθαμένο mail σου

που είναι όλοι αυτοι οι άνθρωποι?
κάποιους δέν μπορείς να τους θυμηθείς

κάποιους τους θυμάσαι και θυμάσαι κι εσένα

Κοιτάς τις ημερομηνίες,
δέν φαίνονται και τόσο παλιές

Είναι όλα τόσο "παλιά" εκει μέσα

Και σκέπτεσαι ότι παλιώνεις κι εσύ
και δέν είναι σαν τις άλλες φορές που το σκέπτεσαι.

Το σκέπτεται κι ο 011 το ξέρεις
στο είπε.

Και ξέρεις πως περπατάτε μαζί τωρα

κι αυτό το τώρα θα παλιώσει κι αυτό.

Παραραρα ραραρα

Μικρό μπάρ
με όμορφα φώτα κι ευγενική μουσική

κάποιοι μιλούν κάποιοι χορεύουν

κι εγω σκέφτομαι τον Μάη του 68
που κάποιος έιπε:  "ΙΣΟΙ κύριοι ΙΣΟΙ"
και κάποιος καταλάθος μετέφρασε: "ΌΜΟΙΟΙ κύριοι ΟΜΟΙΟΙ"

Ω μα θεέ μου πόση σύγχυση
και κάτι τεράστια Εγώ

η μοναδικότητα της πολυπλοκότητος
και της απεραντοσύνης

η μοναξιά της πολυπλοκότητος
και της απεραντοσύνης

Μα εγώ σου είπα η Billie Jean δέν είναι δική μου..

In the Closet

Περπατούσε τρία βήματα το δευτερόλεπτο
Ενα πιο μπροστά απο μένα

Τα μαλλιά της περιπλέκονταν με τα χρώματα του δρόμου
κι η καρδιά της το ίδιο

Της άρεσε λέει η διττή πλευρά των πραγμάτων
κι αγωνιζόταν γι αυτή

Περισυνέλεγε άγνωστα αντικείμενα
και τα κρατούσε σ ένα ντουλάπι

όταν είχε επισκέπτες το άνοιγε
κι έλεγε ιστορίες.

Σκακιέρα

Λόγια που ειπώθηκαν και πέρασαν

πετυχημένες ατάκες
που ματαιόδοξα καταταχθήκαν σε κλισέ

φρεσκοπλυμένα ρούχα απλωμενα στο σαλόνι
λόγω βροχής

και να μήν σ αφήνω να καπνίσεις

λόγια του αέρα και των μαχαιριών
να τον κόβουν σαν παχηλό cheesecake

πράγματα που πέρασαν

όμορφες κοπέλες
σκοτεινές προτάσεις

ολα αυτά που κάναμε για καλό
και δέν το θέλαμε

όλα που δέν κάναμε
γιατί δεν τα σκεφτήκαμε ποτέ

Η διπλή ζωή της Βερόνικα
η άλλη πλευρά του νομίσματος

τα μάτια τους όταν δέν κοιτας

κι ο χρόνος που φεύγει.

Lullaby

Προκυπτει λιστα αναγνωσης..

Η Sandra ειχε καταφερει την πενα της
μεσα σ ενα κοκκινο φως

κι εγω νανουριζομουν

με καθε χτυπο του στυλο στο χαρτι
που χαραχνοταν για παντα

μια φορα
και για παντα

 νανουριζομουν..

MHz

Τα περισσότερα πράγματα τα έκρυψα σε καινούρια κτίσματα
δέν γνώριζα φυσικά την συνέχεια των πραγμάτων

Επειτα προσπάθησα να κάνω κάτι όμορφα πράγματα εκεί μέσα
με την βοήθεια του IKEA και την κατάρα του Palahniuk.

Δέν πιστεύω πως τα κατάφερα ποτέ στ αλήθεια
άσχετα με τα σχόλια περι retro και μινιμαλισμού.

Κι ήρθε μια μέρα
για την ακρίβεια νύχτα και πολλές
μετά..

κι άκουγα τον κρότο
κι ένιωθα το τράνταγμα

κι ερχόταν εκείνος ο σεισμός
και δεν μπορούσα τίποτε να κάνω

κι όλα έπεφταν
κι αναρωτιόμουν αν κι εγώ μαζί..

Αχρωμοι

 Αυτή η αιώνια ενεργειακή μαχη
 των φύλων και των φίλων

 των πραγμάτων
 και των συνθημάτων

 εκείνο το κλάσμα δευτερολέπτου
 ανάμεσα στην λάμψη και το σκοτάδι

 το αγρίμι
 και το θήραμα.

 Κι είμαστε άραγε ποτέ,
 σε κάποια στιγμή
 εκείνοι
 που έλεγε η Sandra;

 εκείνοι με τα πρόσωπα,
 που μπορείς να γράψεις πάνω τους ότι θες;


 είμαστε αραγε;
 καποτε;