one night stand at the square..

Η συνειδηση σου
αντανακλα καθημερινα στο θωρακα μου
ως οργη και τρελλα

σε  καιρους τετοιους
με κοιτας στα ματια
εξω απ την πλατεια

και δεν μπορεις πια να κλαψεις

στα μεσα μαζικης μεταφορας
ανθρωποφαγοι

οστεοπορωση της καθαρης συνειδησης
μαχαιροβγαλτες οπου μας παιρνει

οτι κι αν γιαουρτωσεις
οτι κι αν ματαιωσεις εκει "πανω"

εγω θελω να ξυπνησω την μερα
που η συνειδηση δεν θα ναι ραντισμενη

η επομενη μερα ?

θα μ αγαπας ?

θα σ αγαπω ?

η θα ναι ενα ολοκαυτωμα one night stand ?

s(h)[w]allow

Julien: Καταπινε
Isabelle: Αφου το ξερεις μ αρεσει να το κραταω στο στομα για λιγη ωρα να νιωθω την γευση
Julien: Καταπινε.. το τσιγαρο θα κανω και θα φυγουμε..

Needlework

Κεντησα
ν αναρωτιεμαι

για το φως

ειναι πηγαιο αραγε
ειναι αυτοφωτο


η ειναι ολα διαπλεκομενα?

μεγαλωσες

κι εχεις γερα ποδια
επι γης
και δια του αερος ανερχομενα
σε γυαλινη πιστα
με τροβαδουρους της αγαπης
ημιαιμους επιστατες

της χολερας που κινηγα ξοπισω

χορευεις

κι η κινεζα απο μακρυα
σε βλεπει κι εχει ετοιμο το στοχαστρο

στο κεφαλι

ο Ερωτας
ετρεχε μοναχος

μ εκατομυρια θεατες
να πεθαινει στα σπλαχνα τους

εξ επιλογης
εκ των φαινομενων

αναρπασε την πλαση μου Ερωτα
να τρεχω ξοπισω σου παιδι

ως περιπου ειμαι
ναι μαι καλυτερη

να σαι καλυτερος κι εσυ

Μορνινγκ

Δυσκολο πρωινο
πρωινη σπορα

τα ματια μου
κατω απ το μαξιλαρι

ειμαι τυχερη
εχω χρονο για ταξιδια στο ταβανι σημερα
τρεις ωρες για την ακριβεια

η καλυτερα για να μαι ακριβης
αφαιρω τρια λεπτα απ τη προετοιμασια του καφε
και δεκα λεπτα απ τον Οργουελ

η ζεστη λευκη και παχια

απ το ταβανι πηδω στο κεντρο της Αθηνας
σ ενα δρομο που αφησαμε
για παντα χαμμενο
σε χερια αγνωστα
το κοριτσι με τα πορτοκαλια

μαζι μ ενα ζευγαρι μποτες
και το αγαπημενο μου tshirt

 ο βαθμος δυσκολιας
διατεινεται
κι αποκτα ιδιοτητες ανθρωπου
που μεγαλωσε σε τσιρκο

η αληθεια ειναι πως
ως Isabelle
στον κηπο παλια
δεν ειχα καμμια ιδεα για το τι θα επακολουθουσε

ειχα μεγαλυτερα ονειρα

Ταξιθετης

Αποφασησα μια μερα στα παλια
να βαλω ταξη στο δωματιο

οι ωρες λιγες
και οι θεσεις πολλες

η Sandra καθοταν
ως παντα γονατιστη

οσο ψηλη κι αν ηταν
κι αν ειναι
ντρεπεται παντα για τα γονατα της

γονατησε για δυοσμο μονο
γι αυτο και την θαυμαζω

κι ας κλαιει  μοναχη καθισμενη σε τραπεζαριες
τα βραδυα

να ταν ο κηπος της
γιοματος πατηματα

και να τους εδιωχνε

τουτη η τελειομανια
και τουτη η λαχταρα
ποσο παλευουν μεσα της αιωνια

Sandra

οταν σου μοιαζω
σ αγαπας
δεν αγαπας εμενα

θα σε κανω να σε λατρεψεις
στ ορκιζομαι..

Terra Nova

Σφυροκοπουσε στα  χειλη σου
το τραγουδι μας

σταθηκα
οσο πιο ασχημη μπορουσα στην πορτα

δεν την ανοιξα
και δεν την εκλεισα ποτε

περασα μεσα της
σε μια περιεργη συνουσια
που μονο οι πορτες ξερουν

φανταζεις
φανταστικος

σ ενα δρωμενο
φτιαγμενο για σενα
πριν απο σενα

φανταζεις
και φανταζομαι

κι ειναι δωδεκα και τριαντατρια

σ ενα αταλαντο
μοναχο κυμμα
που ερχεται
στην αμμο μου

εκει μπορει και να σε βρω

κανε με μονο να σε δω

σαραντατρια λεπτα

Αλλαξαν οι καιροι
και τους προλαβα

δεν θυμαμαι αν βιαζομουν
δεν θυμαμαι απ το περπατημα τον ρυθμο

θυμαμαι βηματα
ελαφρια και βαρια

που και που τ ανοιγμα των φτερων
μ αυτον τον τρομερο ηχο

ολα χωριζονται αλλοκοτα πλεον
κι ετσι αλλοκοτα ενωνουν

ξεχασμενοι
ως ειμαστε σ ενα στενο
διχως οψεις
νοσταλγωντας τον τρομερο ηχο των φτερων
στα συρματα

σαραντατρια λεπτα
κοιτω το συρμα..

1 2 3 4

Τεσσερα, τρια, δυο, ενα,
στο μηδεν βγαινεις..

εισαι μικρη και παιζεις σχοινακι

Τρια, δυο, ενα,
στο μηδεν βγαινεις..

βλεπεις τους μολωπες
και ταξιδευεις στο μπλε τους
μαθαινεις να φτιαχεις το κιτρινο

Δυο, ενα,
στο μηδεν βγαινεις..

ιλιγγος

τα χαρτια δεν στεκονται καλα στα χερια

πεφτουν

ειναι πολλα,
δεν τα πιανεις καλα

Ενα,
στο μηδεν βγαινεις..

Μηδεν, ενα, δυο, τρια, τεσσερα

Ρελοουντετ

Σε ειδα
το κεφαλι κοιτουσε κατω

δεν εψαχνε τιποτε
μητε και ταπεινο ηταν
δεν θα μπορουσε να ναι το δικο σου κεφαλι

Αναρωτιοταν
αναμεσα στα μαυρα χωρισματα των πεζοδρομιων

ποση βρωμια μπορει να χωρεσει

χαμογελασες

εψαξες την τσεπη σου
μ αυτα τα ομορφα χερια

που χαρτογραφουν
τα παντα απο σενα

εβγαλες το οπλο σου

δεν με ειχες δει ποτε απεναντι
τ ορκιζομαι

αλλα ειχες εκεινη την λαχταρα

σηκωσες το χερι
συνναμα και το οπλο

και κορυφωσες

ακουσα την αναπνοη σου

δεν ημουν απεναντι

διπλα σου ημουν..

σε καθε βημα..

Πηγα στη  θαλασσα παλι
ηταν βαθια
και καθαρη

μα καποιος εχτισε
τοιχους
φραγματα
δεν ηταν οπως την θυμομουν

μπορουσα να δω πιο περα
μα τουτα τα τουβλα με χωριζαν
απ ολη εκεινη την απεραντοσυνη

απο μια τρικυμια

Στην ακτη
δεινοσαυροι
ετρωγαν σαρκες

ο πρωτος που εφαγαν πηγε να κλεψει
πριν απο μενα

και τον ρουφιανεψα

ηταν το πρωτο θυμα
στο παγωτατζιδικο

φραουλα φιστυκι
σε χωνακι

η Isabelle
γυμνη στην αμμο αναζητουσε το χρωμα της
δεν μπορουσε να αποφασησει

ειναι απο ηλιο
η απο χιονι?

ειμαι σχεδον βεβαιη πως σ αυτο το σημειο
η βαρυτητα αυξηθηκε

απο τοτε τα ποδια μου
πονανε περισσοτερο
σε καθε βημα..