Sunday, September 06, 2020

Καινούργια γυαλιά


Το ξέρω πια πως τα όνειρα τα παιδικά

Θα είναι παιδικά για πάντα


Χρόνια τώρα μεταμφιέζονται ενήλικες

Με ψηλά τακούνια και καπέλα


Μήπως τα μάτια μου έπειτα από αυτή την διαπίστωση αλλάξουν;

Ίσως να ρθει μια κάποια απελευθέρωση.


Μια κάποια ενηλικίωση.


Ένα βήμα πιο μακρυά λοιπόν από χάρτινα φεγγάρια κι από την φράση


" Γιατί να μην είναι η αγάπη απλή"


Wednesday, December 04, 2019

Flood


Βρέχει

Πλημμύρα

Βγαίνει απο μάτια το νερό.

Μέσα μου μπαλόνια φουσκωμένα τα χρόνια.

Τα παιδικά

Τα εφηβικά

Τα πιο μετά...

Πλημμύρα

και μπαλόνια γεμάτα κομφετί αισθήματα.

Θά θελα να χτίζαμε τους τοίχους με γιασεμιά,
όταν χτυπάμε να μήν πονάμε και να μυρίζει ωραία.

Θά θελα σ ένα κεδρόδασος να ξαπλώναμε μ' ανοιχτά χέρια

και να φυτεύαμε σπόρους χαράς κι ευγνωμοσύνης.

Σε μια γλαστρούλα προσπαθώ να τα χωρέσω όλα

και βρέχει

Πλημμύρα.

Friday, November 30, 2018

Με θέα απ το φεγγάρι

Ξύπνησα με μια διάθεση κατάδυσης.

Δέν υπήρξα ποτέ ιδιαίτερα συμπαθής άνθρωπος.

Μία απλή δικαιολογία αποτελεί η ευθύτητα μου.

Μα δέν ξέρω γιατί ακόμη.

Σίγουρα κάποιοι άντρες με θεώρησαν όμορφη και θέλησαν να γίνω το κορίτσι τους.

Δέν νομίζω πως έκανα όμως κανέναν πραγματικά ευτυχισμένο.
Δέν ξέρω αν μπορούσα.
Αν έτσι πρέπει.
Αν έτσι γίνεται.

Στ αλήθεια δέν ξέρω πιά άν κάνω και τους γονείς μου ευτυχισμένους,
ή άν τους έκανα ποτέ στην ενήλικη ζωή μου.

Χθές ένιωθα πολύ περήφανη.

Κάτι άλλαξε όμως σήμερα και στ αλήθεια.

Αισθάνομαι πως δέν έδωσα τον χρόνο που θα ήταν ευγενικό να δώσω σε πολλούς ανθρώπους.

Πως δέν εξήγησα, σε πολλούς.

Ισως γιατι πίστεψα πως ήξεραν πολύ καλά ή το θεώρησα μάταιο.

Κι όλες αυτές οι επιλογές που έκανα, που τόσο περήφανη ένιωθα.
Σήμερα δέν μου φάινονται τόσο εξευγενισμένες όσο χθές.

Ω μήν παρανοήσεις, μ αρέσει εδώ που είμαι, το αποτέλεσμα αυτών.

Εγώ δέν ξέρω αν μου αρέσω και τόσο τελικά.

Κάτι πρέπει να κάνω.








Monday, November 05, 2018

Circus

Ο δείκτης των δευτερολέπτων είναι λεπίδα.

Φταίει ο ήχος ή ο χρόνος ή το ίδιο το ρολόι .

Δεν με νοιάζει όμως στ αλήθεια πια.

Ισως κάποια στιγμή να προσποιηθώ οτι με νοιάζει.

Κανείς δεν χρωστάει σε κανέναν.

Ολοι πλέουμε στην απέραντη θάλασσα μας και παριστάνουμε τους  μικρούς Ποσειδώνες.

Καμιά φορά μερικοί απο εμάς νομίζουμε πως είμαστε θηριοδαμαστές.

Είναι ίσως καιρός να καταλάβουμε πως εμείς είμαστε το θηρίο και το μαστίγιο και το τσίρκο.



Tuesday, September 25, 2018

Isabelle part 2

Η Isabelle στάθηκε πάνω απο την λίμνη ψάχνοντας τον αντικατοπτρισμό της.

Στην χώρα της οι καθρέπτες ήταν απαγορευμένοι.
Αν ήσουν τυχερός και περνούσες μπροστά απο γυαλιστερά αντικείμενα ή συναντούσες κάποιον που φορούσε γυαλιά είχες την ευκαιρία να δείς πως είσαι.

Ηταν όμως μία εξαιρετικά σπάνια περίπτωση αφού το γυαλί, τά μέταλλα και τα υλικά οπου μπορούσαν να αντικατοπτρίσουν δέν χρησιμοποιούνταν πια.

Ολα φτιάχνονταν απο συνθετικά υλικά και πλαστικό.

Ακόμη κι εκεί πάνω στην λίμνη, είχε χάσει πια την ικανότητα της να διακρίνει τον εαυτό της.



Monday, August 27, 2018

Trust the Process

Στο μπαλκόνι μυρίζει καλοκαίρι διαφορετικά.
Εχω μυρίσει ξανά το καλοκαίρι έτσι.

Δεν υπάρχει φώς, μόνο το φεγγάρι και η μυρωδιά του δέρματος μου.

 Μυρίζει μοναξιά αλλά δέν ειμαι μόνη, έχω εσένα.

 Είμαι η πιο τυχερή.

Ο αέρας κινείται στους ρυθμούς που συνήθιζε παλιά.

Είμαι εδώ για σένα.

Πιο δυνατή απο ποτέ άλλοτε.
Μια άλλη γυναίκα.
Ενας άλλος άνθρωπος.

Η φύση με καταλαβαίνει και ειναι γαλανή για χάρη μου απόψε.

Αν έβρισκα τον μικρό μου εαυτό θα του έλεγα... "Εμπιστεύσου την διαδικασία".



Sunday, August 05, 2018

Τζί τζί τζί

Σου είπα σήμερα ευχαριστώ και μου απάντησες με φύλλα που χορεύαν.

Ωραία ήταν.

Κι ήταν κι ένας τζίτζικας εκεί πάνω με ξεκούρδιστη φωνή που τραγουδούσε πώς το καλοκαίρι είναι εδώ.

Ο τζίτζικας ζεί το παρόν, είναι άλλωστε όλη του η ζωή.

Κι εγώ σκέφτομαι πώς το σύμπαν είναι τέλειο κι εγώ κάτι κάνω λάθος.

"Κι ο κλήρος πέφτει στα κορίτσια, κι ο κλήρος πέφτει στα κορίτσια. Που ήταν σαν σαν σαν πριγκίπισσες που ήταν σάν σαν σαν πριγκίπισσες οέ οέ οέ οε οέ"

Δέν ξέρω βέβαια τι πραγματικά κάνει ένας τζίτζικας στην ζωή του.


Monday, August 28, 2017

Η Χαρά της Ζωής μου

Είναι Παρασκευή κι είναι για μένα η απαρχή του Κόσμου.

Είναι το δικό μου Big Bang.

Είμαστε με τον 01 σε ένα λευκό δωμάτιο και βλέπουμε την έκρηξη.

Η έκρηξη της αγάπης.

Ακούμε τον ήχο του σύμπαντος.

Το δωμάτιο γεμίζει με χρώματα.

Μυρίζω για πρώτη φορά το πιο όμορφο λουλούδι.

Σ αγαπώ και θέλω για σένα να γίνω η καλύτερη.




Sunday, September 25, 2016

Void

Δέν θα μπορούσα να σφραγίσω με σιγουριά
οτι η απόφαση μου είναι σωστή.

Μα σίγουρα είναι αυτό που νιώθω.

Θα ρθουν στην ζωη πολλές ενοχικές εκφάνσεις
όπως θέλουν ντυμένες κι ο πορτιέρης δέν θα τις βάζει μέσα.


Saturday, September 03, 2016

It s ok to be Big

Ακου να δείς.

Υπάρχουν πολλές στιγμές στον χρόνο που γινεται "Η Μεγάλη Αλλαγή"

Οι μεγάλες δυνάμεις συντελούν και γίνονται αλλαγές
και επειδή έρχεται και μία ακόμη ύστερα δέν μπορούμε να πούμε με σιγουριά ποια έιναι η μεγαλύτερη οπότε τις λέμε όλες "Η Μεγάλη Αλλαγή"

Αυτα.

Wednesday, August 03, 2016

Μάτζικ

Εχει ο νούς πολλά τεχνάσματα για να σε πείσει οτι τα κάνεις όλα σωστά.

Είναι καλός ταχυδακτυλουργός και δέν θα καταλάβεις πως γίνεται εκείνο το κόλπο που εξαφανίζει τα ελαττώματα σου.

Το κουνέλι είναι όμως απο πρίν στο καπέλο είτε μπορείς να το δείς είτε όχι.
Κάθεται εκει μέσα και ροκανίζει το εσωτερικό του καπέλου κι εσύ κάνεις οτι δέν ξέρεις τίποτα.

Βασικά  η αληθεια είναι οτι παραβλέπεις μόνιμα την ύπαρξη του.

Δέν είναι μία εύκολη παραδοχη, καθόλου εύκολη.

Τα στοιχέια είναι πολλά αλλα εσύ είσαι ανίκανος να δείς κάτι απο αυτά.
Δέν είναι οτι φταίς.

Κι ύστερα κάποια μέρα χωρίς να σε καταλάβουν
περνάς απο το δωμάτιο που προβάρει τα κόλπα του το μυαλό 
και καταλαβαίνεις πως δέν είσαι αυτός ακριβώς που νόμιζες ή καλύτερα αυτός που θα ήθελες να είσαι.

 

Sunday, July 24, 2016

Κορίτσια και Λεμονάδες

Καθόμουν σε μια θεση στο τρένο
εκέινη πίστευε στον Θεό τον Χριστιανικό
και κρατούσε καλάμπόκια.

Στην απένταντι θέση καθόταν ένα αγόρι,
στην γάμπα του είχε ένα πρόσωπο.
 
Ηταν Σάββατο.
Είχα δεί την Αννα πρώτα,
θέλει λεει να προσφέρει.

Είμαι χαρούμενη.

Είπα στην Γαία μερικές ιστορίες.

Είναι άραγε η αληθεια καλύτερη όταν της προσφερεις λεμονάδα και μπαλόνια?

Δεν ρώτησα...






 

Thursday, July 07, 2016

Είσαι

Είσαι αυτό που είσαι όχι απο την αρχη,
απο το τέλος στην αρχη.

Κανείς δέν θα το μάθει.

Είδα φωτογραφιες του παππού μου με μοτοσυκλέτα.
Δέν ηξερα ποτέ οτι είχε μία.

Κανείς δέν ξέρει ποιός είναι ο παππους μου.
Ακόμη κι αυτός θυμάται λίγα για εκείνον πλέον στα 90.

Ποιος σε ξέρει?

Ιστορίες ετών που συμπυκνωνονται σε 10 λεπτα αφηγησης.

Κι όλοι μας τόσο μοναδικοί.

Αλλα όλοι απ το Big Bang.

Κανείς δέν θα σε μάθει.

Εσύ,
ισως..

 Γένος: homo (άνθρωποι) (2.500.000 χρόνια πριν)
Είδος: homo sapiens (500.000 χρόνια πριν)
Υποείδος: homo sapiens sapiens (ανατομικά σύγχρονοι άνθρωποι) (200.000 χρόνια πριν)



Στη φυσική κοσμολογία η ηλικία του Σύμπαντος είναι ο χρόνος που έχει περάσει από τη Μεγάλη Έκρηξη μέχρι σήμερα. Η καλύτερη μέτρηση-υπολογισμός της ηλικία του Σύμπαντος, από τα δεδομένα του 2013 της διαστημικής αποστολής Planck, είναι 13 δισεκατομμύρια 798 εκατομμύρια έτη, συν ή πλην 37 εκατομμύρια έτη ή (4.354±0.012)×1017 δευτερόλεπτα.



Wednesday, May 11, 2016

Ντίβα Αθήνα

O Julien λείπει απο την πόλη.
Εμαθα όμως οτι κάπου υπάρχουν διαθέσιμα τα κλειδιά του διαμερίσματος του.
Δέν το εκμεταλλέυτηκα πάντως, κοιμάμαι σπίτι απόψε.

Εχει παέι κοντά στην θάλασσα  και τον έχει ανγχώσει το πλάγιο περπάτημα του.
Α ναι ο Julien μεταμορφώνεται συχνά σε καβούρι.
Ειδικά κοντά στην θάλασσα.

Περίεργο.
Ακόμη και στην τρικυμία τα καταφέρνει καλύτερα.

Βγήκα με την Αννα σήμερα και συναντήσαμε τον Προφήτη σ ένα bar.
Εβλεπε λέει ένα όραμα πως έγραφε κάτι στο διαδύκτιο και οι άνθρωποι βλέπαν  σ αυτά τον εαυτό τους.
Σαν να ταν καλλιτέχνης.

Η αλήθεια είναι πως τα οράματα του  συχνά αφορούν άλλους καλλιτέχνες αλλα και περάστικούς.
Εμπεριέχουν κενότητα και πληρότητα.

Ο 001 ταξιδεψε βόρεια.

Του αρέσει κιόλας εκεί, έζησε κάποια χρόνια.

Τον σκέφτομαι.

Τον σκεφτομαι να περπατάει μπροστά και γρήγορα και να μαι πίσω του.
Αραγε το πιστεύει στ αλήθεια οτι έιμαι πίσω του?

Η μήπως απλά τρέχει?

Η Αννα θα φύγει σε λίγες μέρες.
Προσποιηθήκαμε πως απολάυσαμε την θέα μιας αρσενικής Ντίβας Αθήνας.

https://www.youtube.com/watch?v=hDjtNsPLPK0










Thursday, March 03, 2016

It s A Party (April 11, 2011)

April 11, 2011

 it s a party (reconstruction 2) 

 

 

Είμαι στο πάρτυ,

 

όλοι είναι ντυμένοι ασπρόμαυροι.


Δεν είχα ιδιαίτερη διάθεση για εκείνο το πάρτυ,

αλλά τελικά πηγα.


Επισκεπτόμουν το μπάρ συχνά,

πάντα με το άνγχος της τελευταίας σταγόνας στο ποτηρι.


Συζητησα με τους παρευρισκομενους.


Λατρεύω τους ανθρώπους στα παρτυ,
 

ολοι μεθυσμενοι,

να λένε ιστορίες απ την ζωη τους.


Οι γυναίκες να ψαχνουν μια μικρη απόδραση,

ενα κοινο συναισθημα σε αλλα ματια.

Κάποιος που τις καταλαβαίνει,

κάποιος με μια παρόμοια ιστορια,

κάποιος σαν κι εκεινες.


Οι άνδρες προσπαθούν να ναι καλοι κι ευγενικοί,

πάντοτε λεγοντας ψέμματα.

 

Εκείνοι που δεν ειναι καλοί σ αυτο

δεν μιλουν πολυ.

 

 

 Η οικοδέσποινα

μια τρελλη ηλικιωμένη γυναίκα

περίπου στα 64.




Δεν πίνει ποτε σταγόνα αλκοολ,

μόνο γάλα στην αγαπημενη της κούπα.


Στο τέλος της βραδυας,

μου προσφερε την κούπα της να πιω.


Δεν ειχαν μείνει άλλα ποτηρια.


Αδειασα μέσα τις τελευταιες σταγονες απ το ποτ
ηρι μου.


Με κοιταξε

και μου χαρισε το φωτεινό της χαμόγελο.


"Να προσέχεις και να μην ξεχνάς να κλειδώνεις αυτη την πόρτα 

οταν χρειάζεται"


"Και μην κρύβεις τα κλειδια, τα κρύβεις ενώ ξερεις πάντα που ειναι,

ειναι ανόητο.."

Friday, June 05, 2015

Ταξί 0615

Αυτή την πόλη
δέν ξέρω αν την απεχθάνομαι
ή την αγαπώ

Νομίζω και τα δύο

Ξέρω σίγουρα πως απόψε
καθώς την διασχίζω με το ταξί
με βλέπω κάπου εκεί

ένα φιλί
μια συνάντηση με φίλους
μια έξοδος ξέφρενη στην μεταεφηβεία

ένα μέρος που τραγουδούσαμε με τη Αννα

μία είσοδος πολυκατοικίας που με τον Julien
μεθύσαμε και φωνάζαμε τόσο δυνατά

το ιατρείο που έκανα μία μικρή επέμβαση

τα μουσεία που με πήγαινε ο πατέρας

τ άσπρα πλακάκια της γκαρσονιέρας
που γράφονταν μ ευκολία

ένα σπίτι στου Ζωγράφου έφαγα πρώτη φορα καρπούζι

Κι έχει μια γεύση αυτή η Αθήνα
λίγο μεταλλική
και λίγο ανθισμένη

λίγο χαμογελαστά αγριεμένη








Wednesday, April 29, 2015

Ωδή στην Άνοιξη

Η εποχή της κατσαρίδας έρχεται πάλι
μόνο που εγώ δέν είμαι πιά η ίδια

μυρίζει πάλι ο Μάης
μα οι σκέψεις των γειτόνων δέν μυρίζουν πια εδώ

ίσως γιατί δέν είμαι εκεί που ήμουν

είμαι εδώ

κι είσαι κι εσύ εδω.

Αφήσαμε τις βόλτες στα πεζοδρόμια
κι εσύ σταμάτησες νομίζω να φοβάσαι
μήπως και πατήσεις την διαχωριστική γραμμή στα πλακάκια

Πέρασα απέναντι κι έβγαλες το χέρι σου απ την τσέπη
άφησες το όπλο μέσα
κι έπιασες το δικό μου χέρι

Κι είμαστε ίσως πιά
δύο ολοκληρωμένοι κύκλοι
που θα ενώσουμε τις πλάτες μας να φτιάξουμε το άπειρο

Monday, October 13, 2014

Ανάσταση του πεθαμένου μέηλ αντρές

Περνάει καιρός που δέν έχεις τίποτα να γράψεις
κι ύστερα σκέφτεσαι ένα βράδυ,
πως περνάει ο καιρός.

Υστερα αναζητάς ανόητες λεπτομέρειες
να βρείς πώς πέρασε αυτός ο καιρος;

Ανοίγεις το παλιό πεθαμένο mail σου

που είναι όλοι αυτοι οι άνθρωποι?
κάποιους δέν μπορείς να τους θυμηθείς

κάποιους τους θυμάσαι και θυμάσαι κι εσένα

Κοιτάς τις ημερομηνίες,
δέν φαίνονται και τόσο παλιές

Είναι όλα τόσο "παλιά" εκει μέσα

Και σκέπτεσαι ότι παλιώνεις κι εσύ
και δέν είναι σαν τις άλλες φορές που το σκέπτεσαι.

Το σκέπτεται κι ο 011 το ξέρεις
στο είπε.

Και ξέρεις πως περπατάτε μαζί τωρα

κι αυτό το τώρα θα παλιώσει κι αυτό.








Saturday, February 15, 2014

Παραραρα ραραρα

Μικρό μπάρ
με όμορφα φώτα κι ευγενική μουσική

κάποιοι μιλούν κάποιοι χορεύουν

κι εγω σκέφτομαι τον Μάη του 68
που κάποιος έιπε:  "ΙΣΟΙ κύριοι ΙΣΟΙ"
και κάποιος καταλάθος μετέφρασε: "ΌΜΟΙΟΙ κύριοι ΟΜΟΙΟΙ"

Ω μα θεέ μου πόση σύγχυση
και κάτι τεράστια Εγώ

η μοναδικότητα της πολυπλοκότητος
και της απεραντοσύνης

η μοναξιά της πολυπλοκότητος
και της απεραντοσύνης

Μα εγώ σου είπα η Billie Jean δέν είναι δική μου..






Thursday, January 23, 2014

In the Closet

Περπατούσε τρία βήματα το δευτερόλεπτο
Ενα πιο μπροστά απο μένα

Τα μαλλιά της περιπλέκονταν με τα χρώματα του δρόμου
κι η καρδιά της το ίδιο

Της άρεσε λέει η διττή πλευρά των πραγμάτων
κι αγωνιζόταν γι αυτή

Περισυνέλεγε άγνωστα αντικείμενα
και τα κρατούσε σ ένα ντουλάπι

όταν είχε επισκέπτες το άνοιγε
κι έλεγε ιστορίες.