Η φυση μου
εχει την ταση
να ξεσπαει στο μεγαλυτερο μου μερος
και την λατρευω γι αυτο
διοτι
αν πιασεις το μυαλο
θ αγανακτησεις
μου το πε και η αστροναυτης
τοτε στη δουλεια
πως θα τα βλεπω τα προβληματα
στο δερμα μου
ειναι οτι πιο μεγαλο εχω
ο παραμεσος
κοντεψε να πεσει στο πατωμα και τον γλιτωσα μετα βιας
τωρα χτυπαει αλλου η νοσος
να δουμε..
εχει πολλα περιθωρια..
Η σημερινη μου μερα
ξεκινησε μ ενα χαμογελο
και γευση καφε
χωρις λογο συγκεκριμενο
το δικαιουμουν
μετα απ την καταθλιψη της εβδομαδος
τσιγαρο δεν καπνιζω ποτε το πρωι
αλλα η σουρρεαλιστικη συζητηση
μ εναν φιλο μ αναγκασε στον ρολο μου
συνουσιαστηκα για λιγο με το υδωρ
εγραψα σε ροζ Α4 το ποιημα της γιαγιας
να της το παω
κλαψαμε μαζι για λιγο
μ αυτα τα δαρκυα που γιομιζουν τα ματια σου
κι ειναι πιο καθαρα μετα απ την αγαπη
τιμησα τον μπακαλιαρο της επετειου
κι εκανα τα φιλια μου τζατζικι για τους αγαπημενους
πηγαμε στα γνωστα
ο Στ γελασε με τη αμφιεση μου
και την σχολιασε κυνηκα
ηθελε κι αυτος τον χρονο του
παρενεβει ο Julien
που γνωριζει την αλλοκοτη μου αισθητικη
αναδρομησαμε
ποτισαμε τους χωρους
χορεψαμε με παλια παππουτσια
κλωτσησαμε με καινουρια
αναλυσαμε την εννοια των ενεργειακων βαμπιρ
το σκορδο απ το τζατζικι δεν με πολυβοηθησε παντως
αλλιως εξοντωνονται αυτα
και ναι εφτασα σπιτι και
οχι δεν θα γραψω
αυτο που νιωθω
κι αυτο που σκεπτομαι
ως ακριβως
διοτι θα τρομαξω
και θα πρεπει να το πραγματωσω
(ευχαριστω τους : Julien, Sigmataf)
Η πιο ομορφη εικονα σου
εκεινη που παντα με περιμενεις
στο μπαλκονι
οταν σου λεω πως θα ρθω
εκεινη που με βλεπεις παντα
απ το μπαλκονι
καθως φευγω
γιαγια μου
ποσο σ αγαπαω
με μεγαλωσες πιο πολυ κι απ την μητερα
και ποσο σε θαυμαζω να ξερες
η αυθεντικη γυναικα
η ηρεμη δυναμη
πισω απ τα δαρκρυα της τοσης ευαισθησιας σου γιαγια
να πηρα κατι απ τα φορεματα σου
που φορουσα μικρη
να παιρνα κατι απ τα τακουνια σου γιαγια
σ αγαπαω
Χρονια πολλα :D
Αναρωτιεμαι
εδω που
"κοιμαμαι με τα χαμουρα"
που λεει κι ο παππους μου
ευτυχως σε μενα δεν το χει πει ακομη
δεν ξερω απο που προηθλε η φραση τουτη
αλλα το vibe μπορω να το νιωσω
αναρωτιεμαι λοιπον
πως πηρα τελικα
αυτον τον νοσοκομειακο ρολο
τον θελω?
ειμαι καλη σ αυτο?
ετυχε μαλλον
εμπνευσης
καθως απλωνει ομως τον μιτο
η Αριαδνη
νομιζω πως τελικα
μαλλον εγω χρεαιζομαι γιατρο..
Ω γλυκια μου Δαφνη
πικροδαφνη
σε βλεπω κι εσενα απεναντι μου
μ εκεινη την τρυπα στη κοιλια
ν αγαπας
και να μισεις
καλα τα λες
ειμαστε νεορομαντικοι
σε λαθος χρονο
περιθωριακοι λιποτακτες
του εξευγενισμου
της σαπουνοφουσκας
τα ποδια μας
μαθανε να χαιδευουν
τ αγγαθια γυμνα
τα χερια μας
αγγιζουν
κι εχουν μνημη
η καρδια μας
σκορπαται παντου
και συλλεγει τον κοσμο
και μας πυροβολει
τα βραδυα
στο στομαχι
Υπαρχουν πολλα ειδη δολοφονιας
τα χειροτερα ειναι εκεινα της στιγμης
η της μικρης διαρκειας
που μενεις τελικα ζωντανος
εκεινα που ειναι τα χερια τους
με τοση αγαπη
στον λαιμο σου
κι αγαπουν
κι εσυ
κουφαινεσαι απ τον κροτο
τετοιας αγαπης
κι υπομενεις
κι υπομενεις?
γιατι υπομενεις?
Το βρηκα το ελιξιριο της νεοτητος
ηταν κρυμμενο σε καποιο ονειρο που ειδα
εχει ομως και τουτο το τιμημα του
οταν θα στεκεσαι γυμνος
στον Παρθενωνα
νεος
αφου το καταπιες με μανια
και θα ναι διπλα σου
οτι αγαπησες
ζωντανο
η αντικειμενο
ολοι θα σε κοιταν
κι ολοι θα σε θαυμαζουν
την ομορφια και την λαμψη σου
κι οτι αγαπας κοντα σου
θα χει την φωτια σου
οταν ομως
θα συνουσιαστεις με το κοινο
για ενα και μονο λεπτο
θα δεις την αληθεια
οπως στο ασανσερ
που μπαινεις
και σκυβεις να μην δεις
τον καθρεφτη..
Διοτι ετσι τρομαγμενη θα σε βλεπω
οπως τρομαζεις να με γνωρισεις
πλαθουμε μαζι
τ ανιατα
του στολισματος
σ εναν κοσμο
με πρωθυπουργο την Barbie
και υπουργο οικονομικων τον Ken
ποσο ομορφος ο κοσμος
Ξεκινησα μ ενα σκοταδι
και μ ενα ιδο θα τελειωσω
αλλαζει το μερος
και η αισθηση
παιδι
ως ειμουν
παντα κακομαθημενο
παντα χαμογελαστο
εξω
και καθε αγγαλια οικεια
μπορουσα αραγε να βλεπω?
η δεν μ ενοιαζε καθολου?
αγαπημενα activities
τα μικροφωνα
οι καθρεφτες
τα τακουνια
το νυφικο νυχτικο της μαμας
οι αποβολες του νηπιαγωγειου
οι ζωγραφισμενοι τοιχοι στο σπιτι
τα ξεμμαλιασματα
οι μαχες αγοριων
ο πυλος
το τετραδιο μου για τα ποιηματα
τα rollers στις διακοπες
ο πανθηρας στον ζωολογικο κηπο οπου αντιληφθηκα την απωλεια
η εφηβεια μου
μεσα σε levis
και dr martins
Nirvana και Σιδηροπουλο
να τραγουδιεται στο μαθημα γυμναστικης
η απορριψη των οσων βλεπω
η πνευματικη
και σωματικη μου βια
το πρωτο ανδρικο πραξικοπημα
η Παρος
τα πρωτα parties
η χημικη εξερευνηση
ο ανδρας που ζουσε στο μελλον μου
4 χρονια να μαστε μαζι
και να τον χωριζω απ το τηλεφωνο
αναρωτιεμαι αν εχει το γραμμα μου απ τον στρατο
τον αγαπαω
ολους τους αγαπαω
με συναντα το Α
επικαλυμμενο με την ιστορια μου
συναντω ενα Β τελειωμενο και το αποθεωνω
διψασμενη απ την ανια
και μ αποκρουει ειναι φυσιολογικο
κι υστερα
οτι πιο πολυ λαχταρουσα
οτι δεν πιστευα ποτε οτι θα συμβει
μου χτυπησε ο μικρος πριγκηπας το τζαμι
και ναι ειμουν επιτελους το λουλουδι του
και γινηκαμε
στο σπιτι που χτισαμε
εγω τσουκνιδα
κι αυτος τραβεστι
μετα θυμαμαι εκλαψα πολυ
για την αποτυχια μας
ειναι σαν ν αποτυχαινει ο σκοπος της ζωης σου
τα μετεπειτα τ απορριπτω ως τραγελαφικα
διοτι
ο πριγκηψ
μ εκτελεσε στην αρχη
μ αγαπη μα δεν απεβιωσα
γυρισε και πισω
μηπως κι αναστηλωσουμε το Jenga
αρνηθηκα
αλλα οχι οτι δεν πιστεψα για λιγο
το σπασιμο της καρδιας το γλιτωσα
με πολλαπλες βραδυες ενθυμησης
κι ενα ταξιδι στο Παρισι μας τον Ιουλιο
μετα γινηκε μελλων πατερας
κι ολα ληξαν ορθως
οστοσο
εγω πολλαπλασιαστηκα
μεταφερθηκα πολλες
με πολλους
σ ενα αχορταγο flat line
που βαστα ακομη
κι ερχεται που και που
η Χρυσα μικρη
και μου χτυπα το τζαμι
κλαμμενη και χαμογελαστη
και θελει να την αγαπησω
It was Tuesday 27 September 2011
a full moon night
(C)harlie woke up
he was in the (H)otel
those abandoned treasures of dirtiness
a (R)omeo
searching a Juliet
he likes the (Y)aknees
but deep inside he can truly watch the ghost players
as as (S)ierra
(A)lpha
beta
gamma
(A)lpha for the (S)ierra silence
an (O)scar for the last years of (N)ovember
on my knees..
(I)ndia
my love
you are still waiting for me
i promised you that (T)ango
forgotten steps
in (I)ndia..
