it s a party (RCNSTD)

Ειμαι στο παρτυ

ολοι ειναι ντυμενοι ασπρομαυροι..

δεν ειχα ιδιαιτερη διαθεση για εκεινο το παρτυ

αλλα τελικα πηγα

Επισκεπτομουν το μπαρ συχνα

παντα με το ανχος της τελευταιας σταγονας στο ποτηρι

συζητησα με τους παρευρισκομενους

το καλυτερο μου..

λατρευω τους ανθρωπους στα παρτυ

ολοι μεθυσμενοι

να λενε ιστοριες απ την ζωη τους

οι γυναικες να ψαχνουν μια μικρη αποδραση

ενα κοινο συναισθημα σε αλλα ματια

καποιος που τις καταλαβαινει

καποιος με μια παρομοια ιστορια

καποιος σαν κι εκεινες

οι ανδρες προσπαθουν να ναι καλοι κι ευγενικοι

παντοτε λεγοντας ψεμματα

εκεινοι που δεν ειναι καλοι σ αυτο

δεν μιλουν πολυ

η οικοδεσποινα

μια τρελλη ηλικιωμενη γυναικα

περιπου στα 64

δεν πινει ποτε σταγονα αλκοολ

μονο γαλα στην αγαπημενη της κουπα

στο τελος της βραδυας

μου προσφερε την κουπα της να πιω

δεν ειχαν μεινει αλλα ποτηρια..

αδειασα μεσα τις τελευταιες σταγονες κρασι

με κοιταξε τοσο βαθια..

και μου χαρισε το φωτεινο της χαμογελο

το ενιωσα να λαμπει μεσα μου

"Να προσεχεις και να μην ξεχνας να κλειδωνεις αυτη την πορτα οταν πρεπει να κλειδωθει"

"Και μην κρυβεις τα κλειδια, τα κρυβεις και ξερεις παντα που ειναι,

ειναι ανοητο.."

"Karma" reconstructed

Τυφλωσα το δεξι μου ματι

για να αποφυγω την συναισθηματικοτητα μου

Περπατω υπογεια

και για μια στιγμη

νομιζα..

πως ειδα το προσωπο σου να περνα..

ετρεξα να σε φτασω

μα τιποτα δεν υπηρχε να φτασω..

ισως να ηταν η "παχια" μου φαντασια

την μισω αυτη την λαμπερη μου οψη..

ξυπολητη θελω να μαι, και γυμνη στους δρομους

κι οταν θα περπατω τα ποδια μου θα ορχιστρωνουν

την μουσικη της ψυχης μου

της υπαρξης μου

κι οποιος ακουει τα βηματα μου

αλλο συναισθημα θα εχει

και καποιοι κανενα

αλλα εσυ

θα χορεψεις μ αυτο

και ισως κλαψω

και σταματησω να περπατω μπροστα σου..

και τοτε

θα ρθει η αστυνομια του "πεπρωμενου"

να με φυλακισει ξανα..

νερο και χωμα

Σεπτεμβρης 02 2014

Διακοπες

τα χαλιναρια

ειναι στα μονα χερια που αντεχουν

σ εκεινα του δεσποτη

εμεις ειμαστε ακομη

με την ψυχη στο ατι

με τα οκτω μας ποδια

ενα

δια δυο

αναμεσα στην αμμο

και το υστερα

κανουμε την λασπη

να μοιαζει

νερο και χωμα

Απριλης 17 2015

φανταζομαι

πως ειμαστε ακομη

πως τρεχουμε ακομη

κι εχουμε απ το αναμεσα

κι εχουμε κανει την λασπη πυλο..

μπορει να σε θαυμαζω..

Λαθος?

κανενα λαθος

ολα βαινουν ορθα

εχουν καταπιει δοξαρι

απο παλιες ερμηνειες

απο τοτε

θυμασαι τοτε?

που σαλλευα ακομη στο πενταγραμμο

αρκει να παψει

αυτο το μπουσουλημα

κι αυτη η λαγνεια της λασπης

αυτο το μελι

που σταζω στην λασπη

αδελφε μου

κοψε μου τα χερια οταν με βλεπεις

Νικη?

καμμια νικη

οχι απο εκεινες που εχεις

στο μικρο μικρο μυαλο σου

κι αυτο το ομορφο του ηλιου

που καιει τα ματια μου και ζωντανο μ οριζω

καψε τα ματια μου αδελφε

λαθος να μην ορω τον ηλιο

"σ αγαπω αδελφε

μητε τα χερια σου να κοψω

μητε τα ματια σου να καψω δυναμαι"

δεν μ αγαπας καθολου τελικα

αλλιως την ξερεις την αγαπη..

μπορει να σε θαυμαζω..

moving forward to begin

Στερευω

χανομαι σε τρεχαλες στον ηλιο

να μπηγω το δεξι μου ποδι

σ υγρα χορταρια

να ζητω συγγνωμη

και να τρεχω παλι

να πεφτει το βραδυ

και να περπατω φοβισμενη

και να ρχονται οι αγελες των λυκων

να με μυριζουν

κι εγω να στεκω ακινητη

"Θα με φανε" σκεφτομαι

μενω ακινητη

και φευγουν

φτανω σπιτι

μπαινω μεσα και το κοιταω

και θελω να τ αλλαξω ολα

ολα ειναι σε λαθος θεση

τ αλλαζω

για λιγο μ αρεσει..

τ αλλαζω παλι

my friends

Δεν κανω ευκολα φιλους

για την ακριβεια

νομιζω πως

οι φανταστικοι μου φιλοι

ξερουν για μενα πιο πολλα

αν εξαιρεσεις τον Julien

ο μονακριβος μου

ενας βατραχος με φτερα

βαλμενος σε καρο παντελονια

απ οταν τον βρηκα

ειναι στο κρεββατι μου

κρυμμενος καλα στα μαξιλαρια

κι επειτα το δωρο του Julien

μαζι στο κολυμπι και μαζι στον πνιγμο

πραγματικοι φιλοι

δεν ειμαι "λεφτερη"

Οχι δεν ειμαι "λεφτερη" Νικολα

ελευθερος μπορεις να σαι

μονο περιθωριακος

δεν ειμαι λεφτερη

γιατι ειμαι γραναζι

σ αυτη την υπερλουξ σαπιομηχανη

που χτιζουμε μερα την μερα

ειμαι γραναζι

και νιωθω το σαλιο σας στα μουτρα μου

για να συνεχισω

καθε μερα

κι εχω κουραστει

χαρτινα καγκελα

και να μην εχουμε την δυναμη

κριμα..

Δαναη Sandra Isabelle Julien

Sandra: - ειμαι τραπεζι

Δαναη : - τι εννοεις εισαι τραπεζι?

Isabelle: - δεν μιλαει ακριβως για την υποσταση της αλλα θα μπορουσε

Sandra : - ειναι ο τροπος μου να δικαιωνομαι και να τιμωρω

Δαναη : - γιατι να τιμωρεις?

Isabelle : - ειναι κι αυτος ενας δρομος να καθυστερησεις τ αυτουσιο τελος

Δαναη : - για ποιο πραγμα να δικαιωνεσαι?

Sandra : - καλο μου πλασμα, ακομη στο ανθισμα εισαι μην δινεις σημασια

Δαναη : - κι εσενα ν ανθιζεις σε βλεπω

Julien : - το τραπεζι ειναι απ τα δικα μας ξυλα, τα μαζεψαμε ιδρωμενοι

Isabelle : - γι αυτο ειναι και το ξυλο ιδρωμενο

Η ζωη μετα την σαπουνοφουσκα

- Ειμαι πια ζωντανος το νιωθω, αιωρειται μεσα μου το συμπαν

- Εισαι σιγουρος? τι ενννοεις?

- Δεν μπορεις να καταλαβεις εισαι μικρος γι αυτα, αλλα σου λεω οτι περιμεναμε ηρθε

- Τι περιμεναμε?

- Περιμεναμε κατι ξεχωριστο, περιμενα την μερα που αρχισε η μερα να την δω

- Το χεις καψει φιλε μου αλλα συνεχισε δεν στο χαλαω νιωσε..

- Μην αρχιζεις τον ψυχολογικο fighting τωρα ειναι και αργα

- Ποιο fighting φιλε μου? εγω μαζι σου αλλα δεν νιωθω και πολλα απ οτι λες

- Λεω για το τωρα που φυγαμε απ την σαπουνοφουσκα.. θυμασαι?

- Την σαπουνοφουσκα? ναι την θυμαμαι και?

- Θυμασαι την πιστη μας?

- Κοιτα φιλε οκ ολα τα θυμαμαι αλλα την πιστη κρατα την για σενα

εγω καπνιζα στα σταχυα και γνωριζα

- Το τωρα τι θα το κανουμε?

- Τιποτε δεν χρειαζεται να το κανουμε, ποιος σε μπερδευει ετσι?

- Το βρηκα! Θα φτιαξω τα πιο αναπαυτηκα μαξηλαρια να καθομαστε

- Καλη ιδεα αλλα βαρετη

- Με τιποτα δεν εισαι ευχαριστημενος..

- ΧΑΧΑΧΑΧ κοιτα ποιος μιλαει..

blessed..

Ειναι κατι βραδυα

πολυ αγριεμενα

μου στελνει ο ουρανος

τ αστερια και τα κολλαει στο τζαμι

και με κοιταν

με κεινη την σπιθα τους

την ισως απο χρονια πεθαμενη

τα λογια καποιου φιλου

με καναν τις τελευταιες ωρες

να κοιτω τα ματια μου στον καθρεφτη

και να διακρινω ολη τουτη την ηλιθιοτητα

χωμμενη στις φλοκατες

σε μια ζεστη μερα

ονειρευομουν

πως πηρα το κρεββατι μου στα χερια

και κοιμομουν σε γωνιες του δρομου

παρακολουθουσα

τα μπαλκονια που μου προκαλουσαν ενα καποιο ενδιαφερον

υστερα εντοπιζα ενα προσωπο

το τεμαχιζα σε ολα τα μικρα του μερη

ανακατευα τα κομματια

και ηθελα να το "φωτοσυνθεσω"

καθομουν οκλαδον στο κρεββατι

τ απλωνα στο παπλωμα

και τα κοιτουσα

τι θα μπορουσα να κανω απ αυτα που εχω?

εφτιαχνα τερατα

κι ο καιρος παιρνουσε

ακομη και τωρα δεν θυμαμαι

πως αρχισε αυτη η εμμονη

με τα puzzle

ο χειροτερος μου ρολος

ειναι αυτος

που αναγκαζομαι να εχω στα χρονια

ο καθενας

διοτι παιδι

δεν δικαιουμαι να ειμαι

ειμαι ενηλικας

τα puzzle μου αν τυχει και υπαρξουν

θα πρεπει ν αντιστοιχουν σοβαροτητος

και σθενους

οταν μεγαλωνουμε

τα παιχνιδια

ειναι ειτε ανοητα

ειτε ενοχα

γι αυτο γυρναω σημερα

στον καθρεφτη

και λεω στην ανοητη

να μεγαλωσει

διοτι ναι

τα ματια της

δεν εχουν την ιδια σημασια για ολους

θα μπορουσε ο καθενας

να καβαλησει τ αριστερο μου ματι

και να μην γνωριζει πως ειναι

παιδεραστης

ευλογημενοι οσοι νιωσανε

σε φλοκατες οικειες

την μποτα

να τους ραγιζει την καρδια

ευλογημενοι

οσοι ακουσανε το κρακ